Życiorys św. Pawła – naszego Patrona

Szaweł, późniejszy Paweł, urodził się w Tarsie (współczesny Tarsus) ok. 5-10 roku w rodzinie żydowskiej, która posiadała rzymskie obywatelstwo. Jego dokładna data urodzenia nie jest znana. Szaweł był synem faryzeusza, który był z pokolenia Beniamina. Jak podaje Hieronim ze Strydonu, jego rodzice pochodzili z Giskali (obecnie Dżisz).

Ósmego dnia po urodzeniu Szaweł został obrzezany. Środowisko żydowskiej diaspory w którym się wychowywał, spotykało się w jego rejonie z kulturą hellenistyczną. Znał języki: aramejski i grecki. Musiał się jako młody faryzeusz nauczyć jakiegoś rzemiosła i w jego przypadku było to tkanie płacht namiotowych.

Przybył do Jerozolimy między 18, a 20 rokiem lub około 28-30 roku, aby studiować Torę w szkole Gamaliela Starszego.

Był przeciwnikiem chrześcijan jako młody faryzeusz. Był obecny przy ukamienowaniu Szczepana ok. 35 roku, a później sam zaangażował się w prześladowanie chrześcijan w Jerozolimie. Ok. 35 roku, będąc w posiadaniu listów polecających od Sanhedrynu, udał się do Damaszku, aby wg. nakazu aresztować zwolenników nowej religii.

Dzieje Apostolskie podają:

„Gdy zbliżał się już w swojej podróży do Damaszku, olśniła go nagle światłość z nieba. A gdy upadł na ziemię, usłyszał głos, który mówił: „Szawle, Szawle, dlaczego Mnie prześladujesz?” „Kto jesteś Panie?” – powiedział. A On: „Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz. Wstań i wejdź do miasta, tam ci powiedzą, co masz czynić”. Ludzie, którzy mu towarzyszyli w drodze, oniemieli ze zdumienia, słyszeli bowiem głos, lecz nie widzieli nikogo. Szaweł podniósł się z ziemi, a kiedy otworzył oczy, nic nie widział. Wprowadzili go więc do Damaszku, trzymając za ręce. Przez trzy dni nic nie widział i ani nie jadł, ani nie pił.”

W Damaszku przyjął chrzest i zmienił imię na Paweł.

Szaweł nawrócił się w drugim roku po śmierci Chrystusa, otworzył nową epokę swojego życia – zaczynał głosić Słowo. Był to powód, dla którego rozpoczął się po prawdzie trudny dla niego czas prześladowania ze strony dotychczasowych współbraci. Musiał następnie zbiec z Damaszku, więc udał się na pustkowie, gdzie pozostawał trzy lata studiując od nowa Stare Przymierze. Dochodząc do nowych wniosków powziął nowy dyskurs i udał się do Jerozolimy by zasilić szeregi chrześcijan, a ściślej apostołów Jezusa. Jakkolwiek przyjęty chłodno, to doczekał się jednak akceptacji, ale musiał znów uciekać przed zasadzkami, tym razem do rodzinnego Tarsu. Warto nadmienić, że swoistym klucznikiem i odźwiernym w szeregi apostołów był dla niego Barnaba, by w duecie udać się do Antiochii, do gminy chrześcijańskiej. Tam też powzięli wykładanie Słowa, ale nie było to proste ze względu na różnice w interpretacjach między nimi a innymi w gminie, a dotyczyło między innymi sposobów pozyskiwania wiernych. Dopiero jednak na soborze apostolskim w roku ok. 49-50 doszło do przełomu. Stanowisko w sprawie zajął wówczas św. Piotr, dość pomyślnie dla Pawła, bowiem utrzymując, że na nawróconych z pogaństwa nie należy nakładać ciężarów prawa mojżeszowego. Paweł i Barnaba tryumfowali. Był to moment kulminacyjny, ponieważ Paweł rozpoczął wtedy swoje cztery wielkie podróże. Przemierzał w ten sposób obszary Grecji, Syrii, Małej Azji, Macedonii, czy też nawet Italii i według źródeł także Hiszpanii. Wszędzie tam dokładał starań by powstawały gminy wyznaniowe, i trzeba dodać że z niemałym powodzeniem. Wykonał wówczas szaloną pracę, bo jak się szacuje pokonał drogami morskimi i lądowymi około 10000 km, co było na tamte czasy wyczynem, co w połączeniu ze znakomitymi efektami ewangelicznymi, dało rezultat w zastępach nowych wiernych chrześcijańskich.

Dobra passa trwała, aby przerwało ją dopiero aresztowanie Pawła w Jerozolimie w roku sześćdziesiątym. Przebywał w więzieniu w Cezarei Palestyńskiej. Był to okres dwóch lat uwięzienia, który również obfitował w głoszenie Słowa. Wtedy to właśnie pisał swoje słynne listy. Sprawa Pawła z Tarsu znalazła swe pomyślne rozwiązanie, ponieważ brakowało twardych dowodów aby go skazać. Wyszedł więc po dwóch latach na wolność. Podjął swoją dalszą wędrówkę, najpierw do Hiszpanii, następnie do Achai. Był to już jednak czas wielkiego prześladowania dla Pawła z Tarsu. Na rok 67 datuje się męczeńska śmierć Pawła. Według bardzo starożytnego podania św. Paweł miał ponieść śmierć od miecza. Nie jest znany dzień jego śmierci. Za to dobrze zachowano w pamięci miejsce jego męczeństwa za Bramą Ostyjską w Rzymie. Ciało Męczennika wpierw odnalazło swe miejsce w posiadłości św. Lucyny przy drodze Ostyjskiej. W roku 284, kiedy to miały miejsce wielkie prześladowania parafowane przez cesarza Waleriana, przeniesiono relikwie Apostoła do Katakumb, zwanych dzisiaj Katakumbami św. Sebastiana przy drodze Apijskiej. Natomiast w 313 roku edykt cesarza Konstantyna Wielkiego sprawił, że ciało św. Pawła przeniesiono na miejsce jego męczeństwa, gdzie cesarz wystawił ku jego czci bazylikę pod wezwaniem św. Pawła.

Modlitwa do św. Pawła Apostoła

Święty Pawle Apostole, który głosiłeś Ewangelię całemu światu, zwróć łaskawe spojrzenie także na nas. Wszystkiego spodziewamy się po twoim orędownictwie u Jezusa Boskiego Mistrza i Maryi Królowej Apostołów.
Spraw, o Nauczycielu Narodów, abyśmy żyli wiarą, zbawiali się przez nadzieję, by rządziła nami tylko miłość. Wyjednaj nam, o Naczynie Wybrane, uległe odpowiadanie łasce Bożej, aby ona w nas nie pozostała bezowocna.
Spraw, abyśmy coraz lepiej Cię poznawali, kochali i naśladowali; abyśmy byli żywymi członkami Kościoła, Mistycznego Ciała Jezusa Chrystusa.
Wzbudź licznych i świętych apostołów. Niech przejdzie przez świat gorący powiew prawdziwej miłości. Spraw, aby wszyscy poznali i uwielbiali Boga i Boskiego Mistrza – Drogę, Prawdę i Życie.
Ty zaś, Panie Jezu, który wiesz, że nie ufamy naszej niemocy, przez Twoje miłosierdzie spraw, aby nas broniło przed każdą przeciwnością potężne wstawiennictwo świętego Pawła, naszego Nauczyciela i Ojca. Amen

Filmy biograficzne o św. Pawle

Podróże i listy św. Pawła Apostoła
Święty Paweł i Pierwsze Kościoły

Facebook parafialny

Facebook Pagelike Widget